Steek het op de drukte van een gezins - & werkbestaan ,
de ‘geen zin’ modus om te schrijven, het veelvuldig gebruik van de computer
door manlief voor zijn nieuw kindje www.intervista.be …. Ah excuses zijn het één
voor één. Ik kwam er niet meer toe. Het
leven kabbelt gewoon voort. Geen noemenswaardige veranderingen, … of toch?
Er zijn concrete bouwplannen, een goedgekeurde vergunning,
een strak plan, een gevelsteenkeuze, een keuken in bestelling, … Nu nog de
eerste steenlegging. Al zal dit zeker nog wachten tot na de vrieskou.
Er is een nieuwe hobby: naaien ! Ik heb de naaimicrobe te
pakken. Het begon op een doodgewone
zondagnamiddag, daar lacht manlief nog vaak om. Ik had ergens een jaar geleden
een naaimachine op de kop getikt in de solden, geen hoogvlieger wellicht, maar
een goed beginners-machine. En ik dacht, zo moeilijk kan dat niet zijn en zo was de nieuwe bezigheid geschiedt.
Al snel had ik het naaien in de vingers. Er volgde een
zwemzakje voor Jules. Een toiletzakje (en nog eentje, en nog eentje, en nog eentje, …). Een probeersel-rok (al
was deze nogal scheef onderaan J).
En hoe? Allemaal dankzij de handige tips en
uitleg op verschillende blogs: meisjesmama.blogspot.be & oontje.blogspot.com, geen les dus. Gewoon zelf uitzoeken. Want
wellicht heb ik geen engelengeduld om alles piekfijn tot in de puntjes te leren
& af te werken zoals vermoedelijk in de naailes het geval is. Natuurlijk
durft er dan al iets es niet perfect te zijn, maar ach, is dat niet de charme
van eigen creaties?
En
af een toe es knoeien met de machine, dat hoort er natuurlijk ook bij. Het
duurde enige tijd voor ik doorhad dat je een spoel kon opwinden via de machine,
en ik maar (puffend) handmatig draad op het spoeltje draaien. Tjah al doende
leert men.
Mijn
tante leerde me dan ook – opnieuw op een doodgewone zondagnamiddag – hoe ik met
een patroontje uit de knippie overweg moest. Met als resultaat een hippe pyjama
voor Jules en later Arthur. Ik maakte er nog een bijpassend beertje bij. En een
tweede exemplaar volgde al snel en kon dienen voor een verrassend kerstpakje
voor mijn lieve metekindje.
Alleen
maar toiletzakjes was maar saai, al blijft dat wel mijn toppertje, vooral omdat
ik het nu volledig door heb en in een mum van tijd eentje klaar heb. Dus toch wat andere creaties dan maar. Rok
& Rol op vijf tv bracht me op mooie ideeën, zo maakte ik
verjaardagscadeautje voor een 30jarige schoolvriendin (hellleup betekent dat ik
dit jaar ook de dertiger jaren begin..). Een broodmandje met bestek-,
servethoudertjes en een toiletzakje (hoe kan het ook anders). Gevuld als een
geschenkmandje.
En
nu nog een dekentje & kussentje voor een ongelofelijk schattig
poppenwagentje voor manlief’s petekindje, met een pyjama’tje en een hartje voor
die kleine meid. Was ik nog een klein
meisje,dan wou ik het zeker niet afgeven. ;)
Wie
weet welke creaties er nog uit mijn naaiende vingers zullen ontstaan. Wordt
zeker & vast vervolgd.
De
jongens dan. Die lijken nog hetzelfde als maanden geleden. In onze perceptie.
Maar toch worden ze stuk voor stuk een beetje groter. Jules een echte kleuter. Een heel braaf kereltje, al is hij nogal
beïnvloedbaar door zijn iets meer ondeugende broer , of schoolvriendjes. Hij leert ongelofelijk veel bij op school.
Hij heeft een beestengeheugen. Haalt soms herinneringen op, waar ik zelf nog
moet bij nadenken hoe, wat, waar & wanneer. Hij worstelt zich in een maatje
110 en schoenmaat 30, met om de 2, 3 maand een nieuw paar, want voetbalminnend
hij is, moeten die schoenen eraan geloven. Hij weigert nog steeds te snuiten.
Fieuw… Hij is een echt knuffelaartje en wil zijn dag steeds afsluiten met een
verhaaltje van de dag. Zo komen we ook wel wat te weten over zijn schooldag,
want veel wil hij er anders niet over kwijt.
Arthur
dan, schoolgaand sinds september. Volgens de juf een heel enthousiast en
goed-luisterend kereltje. Voor ons meer
een kindje met een handleiding. Onstuimig, tegendraads, luidruchtig. Nee praten kan hij niet echt, het
lijkt meer op roepen ;-), en toch is hij een heel lief, aanhankelijk klein
ventje. Hij houdt enorm veel van zijn broer, al durft hij dat soms verkeerd te
uiten. (nijpen, bijten, slaan, …) en knuffelt heel graag met mama & papa.
En is verzot op en heel zorgelijk voor baby’tjes. De periode van
oververmoeidheid na een lange schooldag en daarbij horende driftbuien lijken nu
stilaan achter de rug. Hout vasthouden. Eén iets tegen zijn zin en hij kon tot
een halfuur tieren, op de grond liggen, stampen, … Tjah uitrazen dan maar. Bij
grote broer hebben we dat gelukkig nooit gezien.
Leuke
leeftijd, een gemakkelijkere leeftijd dan de babyperiode, vooral omdat ze
alletwee nog heel klein waren met maar een leeftijdsverschil van 19 maanden. Nu
werpt dat zijn vruchten af. Ze spelen al vaak samen en maken veel plezier.
Ziezo
een nieuwe schrijvende start. Het begin
van….
2012
was trouwens voor ons ook het jaar van New York & Washington, een zalige
reis naar mijn schoonzusje samen met tante & nonkel.
2012
eindige helaas ook wat minder met het overlijden van mijn oma’tje op kerst. De
herinnering aan een schitterende oma blijf
Dan nu maar een mooi 2013 vol verrassingen.
waar is de tijd dat hij baby was
